دل مجنون

بیحسرت از جهان نرود هیچکس بدر

الا شهید عشق به تیر از کمان دوست ...

دل مجنون...

به ديدار اجل باشد ، اگر شادی كنم روزی

به بخت واژگون باشد ، اگر خندان شوم گاهی

دل مجنون...

وقت دیدار تو فرصت به تماشا نرسید
آدم عاشقِ این قصّه به حوّا نرسید

اشک، در لحظهی دیدار تو چشمم را بست
باز هم رودِ خروشنده به دریا نرسید

از سر لطف تو اینگونه زمینگیر شدم!
شاخه از زخم تبر بود به بالا نرسید

خواستی تا همهی شهر عزیزت شِمُرند
یوسف از قصد به فریاد زلیخا نرسید

بهتر این بود که با وصل به پایان برسد
تلخ شد قصّهی فرهاد - ولی - با «نرسید»

بنویس ای دل غمگین من... آری بنویس!
بنویس از غم مجنون که به لیلا نرسید...!!!

دل مجنون...

تقدیر من این بود که نفرین شده باشم
تبدیل به این سایه ی غمگین شده باشم

تقدیر من این بود در این غار مجازی
تنهاتر از انسان نخستین شده باشم

صد بار به نزدیک لب آورد و فرو ریخت
نگذاشت که مست از می نوشین شده باشم

ترس من از این است، اگر دیر بیایی
حتی به تو و عشق تو بدبین شده باشم

روزی که بیایی و دل و دین بربایی
شاید من کافر شده بی دین شده باشم!

تقصیر جنون بود که با عقل درآمیخت
نگذاشت که دیوانه تر از این شده باشم ...

دل مجنون...

بی تو در خلوت خود شب همه شب بیدارمآه… ای خفته که من چشم به راهت دارمخانه ام ابری و چشمان تو همچون خورشیدچه کنم؟ دست خودم نیست اگر می بارمکم برای من از این پنجره ها حرف بزن!من بدون تو از این پنجره ها بیزارماین که شیرین شده غم خوردن من نیست عجیبکه از اندوهِ نگاهی عسلی سرشارمجان من هدیه ی ناچیزی ست تقدیم شماگرچه در شأن شما نیست همین را دارمکاش می شد که در این خانه شبی از شب هادست در دست تو ای خوبترین! بگذارممن که تا عشق تو باقی ست زمینگیر تواملااقل لطف کن از روی زمین بردارم! دل مجنون...

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کندهمتم تا می رود ساز غزل گیرد به دستطاقتم اظهار عجز و ناتوانی می کندچشمه سار طبع من دیگر نمی جوشد ولیجویبار اشکم آهنگ روانی می کندبلبلی در سینه می نالد هنوزم کاین چمنبا خزان هم آشتی و گل فشانی می کندما به داغ عشقبازی ها نشستیم و هنوزچشم پروین همچنان چشمک پرانی می کندنای ما خامش ولی این زهره ی شیطان هنوزبا همان شور و نوا دارد شبانی می کندگر زمین دود هوا گردد همانا آسمانبا همین نخوت که دارد آسمانی می کندبا همه نسیان تو گویی کز پی آزار منخاطرم با خاطرات خود تبانی می کندبی ثمر هر ساله در فکر بها دل مجنون...

خدا

کلاغ و طوطی را یکجور آفرید ...

طوطی اعتراض کرد و زیبا شد ...

کلاغ راضی به رضای خدا شد ...

حالا طوطی در قفس و کلاغ آزاد آزاده...

دل مجنون...

باز هم تسبیح بسم الله را گم کرده امشمس من کی میرسد؟من راه را گم کرده امطره از پیشانیت بردار،ای خورشیدکمدر شب یلدا،مسیر ماه را گم کرده امدر میان مردمان،دنبال آدم گشته امدر میان کوه سوزن،من کاه را گم کرده امزندگی بی عشق،شطرنجی ست،درخوردشکستدرصف مشتی پیاده،شاه را گم کرده امخواستم باعقل،راه خویش را پیدا کنمحال میبینم که حتی چاه را گم کرده امزندگی آنقدر هم درهم نبود و من فقطسرنخ این رشته ی کوتاه را گم کرده ام ..... دل مجنون...

یا اباعبدالله یا قمر منیر بنی هاشم

هر که شد گمنام تر، زهرا خریدارش شود...

بر در این خانه از نام و نشان باید گذشت...

دل مجنون...

دیدم که ب جز جنون ندارم راهی...

وسط شهر پر از فهمیده...

مجنون شده ام که نبینم مرام این ملت...

مجنون شده ام که غم خورم هر ساعت...

دل مجنون...